Ik zag Marco voor het eerst in 2007. Door zijn grote haardos viel hij op in de paddock en ik ben hem sindsdien gaan volgen. Een jaar later werd hij uit het niets wereldkampioen in de 250cc-klasse en dat wist hij bijna te herhalen in 2009. De lange slungelige Simoncelli verdiende een promotie naar de MotoGP, maar dat werd niet meteen een droomhuwelijk. Een paar zware crashes in het voorseizoen tastte zijn zelfvertrouwen flink aan en pas aan het einde van het seizoen liet Sic zich tussen de ‘grote jongens’ zien. Vorig jaar deed hij dat vanaf het begin van het seizoen, vooral in de trainingen, en wist hij zelfs een paar poles te pakken. In de race ging het echter nog vaak mis. Veel crashes, waarbij hij soms ook anderen meenam in zijn val, kostte hem veel punten en krediet bij zijn collega’s en hij werd al vaker in een kwaad daglicht gezet. Tot de knop bij hemzelf omging halverwege het seizoen en hij zijn eerste podium wist te pakken in Brno met een derde plaats. En niet veel later een stapje dichter bij een overwinning op Phillip Island. Het zelfvertrouwen was hoog toen er afgereisd werd naar Maleisië, maar daar zou SuperSic de finishvlag niet zien. Een fataal ongeluk zorgde voor een leegte in mijn leven en dat van vele motorsportvolgers.

Sinds die zondagochtend van 23 oktober is er geen dag voorbij gegaan dat ik niet een moment aan Marco heb gedacht. Zelfs de meest kleine dingen, bijvoorbeeld iets waar het nummer 58 in voorkomt, doen me aan hem denken en roepen herinneringen op. Ondanks die mooie herinneringen is het elke keer weer moeilijk om te bedenken dat ik hem nooit meer zijn helm op zal zien doen, nooit meer een inhaalactie zal zien maken of zelfs zijn glimlach te zien. Maar Marco zal voortleven. In mijn hart, en in de vele harten van de mensen die hem lief hadden. Om zijn glimlach, om zijn wilde krullenbol en om zijn felheid op de motor. Want als ik iets niet kan vergeten is het Marco. Ciao SuperSic! #58

Brian de Greef